We hebben het grote, drie dagen durende dorpsfeest
van tadian achter de rug. Het aantal mensen in dit kleine bergdorpje werd tien
keer zo groot tijdens de fiesta, vanwege alle bezoekers.
Laurens: De fiesta houdt in dat je dansen doet en ook toneel doet. Het
begon met het einde van de miss verkiezing waar dan de miss Tadian werd gekozen,
dat duurde zo lang dat we het einde niet hebben gezien. We werden naar huis gebracht
door een dronken vriend, dat was heel eng. De volgende dag had nummer 4 gewonnen
daar was ik niet zo blij mee (lelijk) maar wel een echt model.

We gingen
naar de markt daar vond je de spullen die de mensen hier leuk vinden, allemaal
nieuwe knommel. Geen hout snijwerk dat was erg jammer. We keken even naar de
spellen en de dansjes we gingen weer (echt bijzonder was het niet). De tweede
dag keken we naar de basketballers die hier heel erg goed zijn.

De kinderen deden
spellen, een water zak kapot slaan met een stok en een blindoek om. De volgende
dag was een stuk gezelliger papa had vrij en we gingen op bezoek bij een andere
blanke een amerikaanse van de peace core. Het was heel gezellig ze had een mooi
huis helemaal van hout, ze zei dat ze hier 2 jaar moest zitten. En
dat ze hier al een jaar zat en dat nog steeds iedereen haar vreemd aan keek.

Op de heenweg naar het huisje zagen we ook een boa in een kooi (ik heb
foto’s)
daar prikten ze met een stok in zielig toch . Van de slang maakten ze medicijnen.
Toen we terug gingen regende het zo ontzettend hard dat de straat helemaal onder
water stond. Het was heel gek het zou pas in de zomer moeten komen voor het oogsten
van de rijst.
Na de Fiesta zijn we weer teruggekeerd naar Pidelisan, het dorpje waar we
de vorige keer de goudmijn hadden bezocht, en dat was uitgezocht om er te filmen.
De
bewoners van Pidelisan waren juist begonnen aan het Begnas-ritueel. Dat zijn
rituelen die de mensen doen, om de werkzaamheden in de rijstvelden te begeleiden.
Bijvoorbeeld: voordat de Igorot rijst gaan planten, lopen de mannen, vaak in
traditionele kleren en gewapend met speren, in een lange rij door de rijstvelden.
Voorop loopt een geest, die dus onzichtbaar is. Ze volgen de geest tot ze op
een plek komen waar ze een bepaald soort vogeltje zien, een trekvogel, dat wil
zeggen, een vogel die alleen in de zomer naar deze streek komt.
Dat is het teken dat ze met het planten van rijst mogen beginnen. Bij het
ritueel waarin we nu terechtkwamen, dat aan het eind van het plantseizoen wordt
gehouden, werden vier varkens geslacht. Het ritueel duurt vier of vijf dagen.
Laurens: We hebben een dorpje gevonden om te filmen. Daar moesten we
ook twee dagen blijven. Dus ook een nachtje slapen ( op een hard houten
bed).

De eerste dag begonnen ze met een ritueel, het slachten van een baby varkentje
(foto ). Het was alleen voor mannen. Maar ik mocht er bij blijven.

Giel vond
het te eng en mama moest gaan. Ze sneden de keel open hij was op slag dood. In
Nederland gebeuren er ergere dingen met varkens. Het bloed deden ze in een kommetje.
Toen lieten ze het varkentje door het vuur gaan. Toen schraapte ze de haren er
af. Ze sneden het varken open en deden de ingewanden in een kom. Het hart haalden
ze er uit en dat legde ze op een schild. Hij (de stamoudste) riep de geesten
aan in zijn eigen taal.

Er stond ook nog een bekertje met rijstwijn waarvan iedereen
een slokje nam. Toen werd het kopje weer bij het schild gezet en als er twee
vliegen landen op het kopje dan waren er twee geesten aanwezig en dat zou een
goed teken zijn. Gauw genoeg gebeurde dat ook. Toen pakte ze het potje met de
ingewanden en dit werd verdeeld onder de oude wijze mannen. Die hielden dit in
de hand en gingen zingen. Toen stonden ze allemaal op deden de ingewanden weer
in de pot en men ging toen huilen als een wolf.

Toen gingen ze terug naar de
mannenhut waar ze het gingen koken en opeten. s’Avonds werden we uit genodigd
bij het hoofd van het dorp. Na het eten was er muziek, en ze leerden ons om op
de gongs te spelen. En natuurlijk moesten we ook dansen hierna slapen.

De volgende
dag werden er 4 varkens geslacht want het was slacht dag en vierden 5 dagen feest
omdat het plant seisoen begon.

We gingen nog een wandeling (berg op en af klimmen)
maken naar de waterval (zie mooie foto) daar gingen we zwemmen. Het water was
ijs koud maar als je er langer in zat was het wel lekker.

Wij hebben onder de
waterval gestaan. Toen we terug gingen moesten we een stukje varken eten. Toen
gingen we. We hadden nog wat problemen met het leger, ze wisten niet wat we kwamen
doen, dat wordt uit gelegd.
Zo, de volgende aflevering vertellen we meer over de Lampisa, de man die voor
het water zorgt in de rijstterrassen van het dorpje Pidelisan. |