Er was een tijd dat er weinig voedsel was in het kamp en de mensen hadden honger.
Twee jonge mannen werden op pad gestuurd om te speuren naar wild. Ze gingen te voet, want dit was lang voordat paarden aan de mensen waren gegeven. De jonge mannen jaagden lang, maar hadden geen succes. Uiteindelijk klommen ze naar de top van een heuvel en keken naar het westen.
"Wat is dat?", zei één van de mannen.
"Ik weet het niet, maar het komt naar ons toe", antwoordde de andere.
Eerst dachten ze dat het een dier was. Maar toen het dichterbij kwam, zagen ze dat het een vrouw was. Ze droeg een jurk van witte bizonhuid en ze had een bundeltje in haar handen. Ze liep zo licht,dat het net was of ze de grond niet raakte. De eerste man wist dat ze een goede geest was en zijn hoofd vulde zich met goede gedachten. De tweede man zag alleen een prachtige jonge vrouw en zijn hoofd vulde zich met slechte gedachten. Ze was nu erg dichtbij en de tweede man probeerde haar beet te pakken. Er klonk een donderslag en hij werd omhuld door een wolk. Toen de wolk optrok was er van de jonge man alleen maar een skelet over.
Toen sprak Wit Bizon Kalf: "Ga naar je volk en vertel dat ik iets goeds kom brengen. Ik breng een boodschap van het Bizonvolk. Bouw een medicijnhut voor me en ik kom als er vier dagen voorbij zijn."

De jongeman haastte zich terug en vertelde over de vrouw en haar boodschap. Ze bouwden een medicijnhut. Vier dagen gingen voorbij en de mensen zagen Wit Bizonkalf naar het kamp komen. In haar handen droeg ze de bundel van salie. De mensen verwelkomden haar en brachten haar naar de medicijnhut. Daar pakte ze de bundel uit en liet een pijp zien. Ze vertelde wat het betekende: "De kop van de pijp is gemaakt van rood steen. Het is het vlees en het bloed van het Bizonvolk en van alle andere volken. De houten steel zijn de bomen en planten. De rook is de wind die gebeden naar Wakan Tanka, de schepper, brengt. Zo is alles, net als bij de pijp, met elkaar verbonden."
Toen vertelde ze hoe de pijp gebruikt moest worden om het aan de aarde, de lucht en de vier richtingen te geven. Ze vertelde veel dingen die onthouden moesten worden. "De heilige pijp zal jullie de goede weg laten zien. Volg het en het zal je in de juiste richting brengen. Nu ga ik, maar jullie zullen me weer zien."

Ze liep richting de opkomende zon. De mensen keken haar na en zagen dat ze stopte en over de aarde rolde. Toen ze opstond was ze een zwarte bizon. Ze liep verder en rolde een tweede keer over de grond. Dit keer was ze een bruine bizon toen ze opstond. Ze liep verder en rolde voor de derde keer over de grond. Nu zagen de mensen een rode bizon. Weer liep ze verder en voor de vierde keer rolde ze over de grond. Deze keer werd ze een witte bizon en wandelde verder tot ze over de horizon verdween.

Zodra Wit Bizonkalf was verdwenen, waren overal op de prairie bizons te zien. De mensen konden weer jagen en ze dankten de pijp. Zolang ze de goede weg van de pijp volgden, zoals Wit Bizonkalf ze verteld had, leefden ze gelukkig en goed.