Kitchi-Manitoe had een visioen. In zijn geest zag hij alle zonnen en manen die we nu kennen en hij zag alle zonnen en manen die we niet kennen. Hij zag wezens, die vlogen en zwommen, die liepen en wriemelden. Hij bespeurde hun gevoelens en behoeften en bedacht een manier om aan die behoeften te voldoen. Hij maakte het heelal, de wereld, de andere manitoes, de begroeiing en alle wezens. En hij had daarvoor niets anders nodig dan zien, horen, voelen, proeven, ruiken, waarnemen en weten dat alles mogelijk was.
In het begin was hij erg tevreden, maar na een tijdje besefte hij dat het mogelijk was wezens, zoals zichzelf te maken. Wezens die konden dromen en die visioenen hadden. Hij vroeg Geezhigo-Quae, een manitoe die we nu kennen als de Lucht Vrouw, om zijn kinderen te dragen naar zijn evenbeeld.
De Watermanitoes waren daar helemaal niet blij mee. Niemand had hun toestemming gevraagd om deze nieuwe wezens op de wereld te zetten. Met hun kracht zorgden ze voor een grote watervloed, die de hele wereld bedekte. Lucht Vrouw had geen plek meer waar haar kinderen konden opgroeien.
Geezhigo-Quae moest haar toekomst in eigen hand nemen. Ze liet alle dieren die konden zwemmen, maar die in de lucht ademhaalden bij zich komen. Die dieren vielen niet onder de controle van de Watermanitoes. De dieren vroegen haar om op de rug van de Gigantische Schildpad te gaan zitten en te bespreken wat er gedaan moest worden.
Lucht Vrouw vroeg de dieren heel diep te duiken om haar wat van de aarde van de bodem te brengen die Kitchi-Manitoe had gemaakt. Bevers, marters, ijsduikers en anderen probeerden het. Maar ze hadden geen van allen succes. Aan het eind van de dag besloot de kleine muskusrat het te proberen. Hij dook en dook en hij kwam niet terug. Pas de volgende dag haalde Lucht Vrouw het lichaam van muskusrat uit het water en vond Manitoes aarde stijf tussen zijn voorpootjes geklemd. Dankbaar ademde ze opnieuw leven in de dappere muskusrat en daarom bestaan ze nu nog.
Toen nam Lucht Vrouw de aarde en ademde erop. Ze gaf het krachten die de aardbewoners konden verzorgen en beschermen. Diezelfde aarde boende ze over de rug van Schildpad. Terwijl ze dat deed groeide en groeide Muzzi-kummick-quae, Moeder Aarde, tot het land dat we nu kennen als Schildpad Eiland.

Lucht Vrouw baarde haar kinderen en deze kinderen en de kinderen van die kinderen werden bekend als Anishinabe, de Goede Wezens. Terwijl de tijd verder ging en de mensen zich over het land verspreiden werden ze indianen, zoals de Ojibwa, Ottawa, Pottawatomi en Mississauga.