Ik was nooit van plan om kunstenaar te worden en ik heb er ook geen officiële opleiding voor gehad. Tot voor kort was de keukentafel mijn zogenaamde studio.

Ik schilder het leven van mijn familie in het woud, zoals ik dat bijna zestig jaar geleden beleefde. Ik zie de wereld door mijn vrouwelijke ogen en dus gaan mijn schilderijen over het dagelijks leven van vrouwen en kinderen. Ik schilder het gewone leven in de hoop dat de kijkers de menselijke kant zien van de oorspronkelijke bevolking. Ik hoop dat de mensen ons niet langer zien als de nobele indiaan, spirituele goeroe of slachtoffer van de blanken.

Mijn boodschap is eenvoudig. Jij hebt jouw leven en ik heb het mijne en het zijn alleen de kleine dagelijkse dingen die anders zijn.