Susan A. Point

Als je op het vliegveld van Vancouver, Canada aankomt, zie je een heel groot houten wiel, waarachter water naar beneden stroomt. Het is een hele grote spintol van cederhout en het is prachtig uitgesneden. Je wordt welkom geheten met prachtige indiaanse kunst, want onderaan de roltrap staan ook nog eens twee totempalen. Deze houtsnijwerken zijn allemaal gemaakt door Susan Point.

Ontmoeting
In juni 2006 mocht ik de kunstenares Susan Point zelf ontmoeten! In het Salish cultureel centrum Xa:ytem in Mission, Canada vertelde ze honderd uit over haar werk en haar leven. Hieronder vertel ik een deel van het verhaal dat ze met mij gedeeld heeft.

Salish First Nation
Al 24 jaar is Susan Point als kunstenares aan het werk. Ze is Salish en daarom maakt ze ook Salish kunst. De Salish indianen leven in het zuidoosten van Vancouver Island en het zuiden van het vaste land van Brits Columbia in Canada, maar ook in het noordwesten van de Verenigde Staten.

Salish kunst
Susan Point is geboren in Alert Bay, Brits Columbia, op 5 april 1952. Vanaf haar geboorte woont ze op het Musqueam First Nation Reservaat in Vancouver. Als kind vond ze het al heerlijk om te tekenen. Tijdens haar schooltijd werd het steeds meer kunst met een grote K. Omdat ze al jong trouwde en kinderen kreeg, had ze geen tijd om een carrière als kunstenaar op te bouwen en werkte ze als secretaresse.

In 1981 schreef Susan zich in voor een cursus zilversmeden. Daar had ze veel plezier in en al snel maakte ze eigen ontwerpen. Net als veel andere kunstenaars gebruikte ze ontwerpen van de indianen die meer in het noorden leven omdat die kunst heel erg bekend was. Haar man vroeg haar waarom ze eigenlijk geen Salish kunst maakte en dat vond ze een hele goede vraag. Haar tante was getrouwd met Michael Kew. Hij was professor aan de universiteit van Vancouver en was gespecialiseerd in Salish kunst en cultuur. Dus ging Susan bij hem in de leer en bezocht veel musea om van alles te weten te komen over haar cultuur. Nog steeds zoekt Susan naar zoveel mogelijk voorwerpen en boeken of oude teksten over de Salish cultuur, want je weet immers nooit genoeg!

In de jaren daarna gebruikte ze alleen nog maar haar eigen culturele ontwerpen. Naast het maken van sieraden ging ze ook houtsnijden en werkte ze met andere materialen, zoals metaal en glas. Langzamerhand ontwikkelde ze een hele eigen stijl. De kunstkenners van indiaanse westkustkunst zien nu gelijk dat een werk van Susan is.
Susan gebruikt vaak de spintol als uitgangspunt voor haar ontwerpen. Veel van haar kunstwerken zijn rond, zonder begin en einde. De spintol werd door haar voorouders veel gebruikt. Nog steeds gebruiken Salish vrouwen spintollen om hun wol te spinnen. Om te zien van wie de tol was, werd de ronde schijf vaak bewerkt met bijvoorbeeld een familiesymbool.

Toch was in het begin, net als voor veel kunstenaars, moeilijk om haar kunst te verkopen. Ze maakte in 1986 metalen roosters voor om de bomen in het centrum van de stad Seattle. In 1989 werd ze gevraagd het prachtige kunstwerk voor de aankomsthal van het vliegveld in Vancouver te maken en werd ze steeds bekender. Ze maakt prachtige publieke kunstwerken, maar ook hele mooie kunst voor kunstverzamelaars of liefhebbers. Als je nu graag een kunstwerk door Susan wil laten maken, kom je op een lijst en moet je zeker vijf jaar wachten!

Doel
Susan vindt het heel belangrijk om veel te leren over de kunst van de Salish. Ze wilde graag dat er meer bekendheid kwam voor de eigen kunststijl van de Salish en tegelijkertijd haar kinderen van alles leren over hun cultuur en kunst. Susan zegt zelf dat dit allemaal goed is gelukt en de laatste tien jaar laat ze ook haar kleinkinderen kennismaken met de Salish kunst en cultuur.

Ik wil Susan Point heel erg bedanken. Door haar werk en haar verhalen worden we wijzer en leren we veel over de bijzondere Salish kunst en cultuur.
I would like to thank Susan Point with all my heart. Through her art en stories we gain knowledge and learn from the exceptional Salish culture and art.